Oud minister Arie Slob heeft voor de parlementaire enquêtecommissie uiteengezet waarom scholen tijdens de coronaperiode toch enkele keren sloten, terwijl hij dat naar eigen zeggen koste wat kost wilde voorkomen. In zijn verklaring schetst hij een beeld van een minister die zich verantwoordelijk voelde voor miljoenen leerlingen en honderdduizenden onderwijsmedewerkers, maar intussen werd klemgezet door medische onzekerheid, oplopende maatschappelijke spanning en forse druk vanuit het onderwijsveld zelf. Voor Slob waren de sluitingen geen 'gewone' beleidskeuzes, integendeel, hij noemde ze 'persoonlijke nederlagen'.
Scholen openhouden bleef voor Slob het uitgangspunt
Volgens Slob werd de crisis in Den Haag te vaak bekeken door een medische bril. Hij liet daarom al vroeg onderzoeken en quickscans uitvoeren naar de gevolgen van de maatregelen, vooral voor kwetsbare leerlingen. Kinderen die thuis uit beeld raakten, leerlingen met extra ondersteuningsbehoeften en jongeren in onveilige thuissituaties werden onevenredig hard geraakt.
De waarschuwingen van Kinderombudsvrouw Margrite Kalverboer maakten diepe indruk op hem. Haar boodschap was dat kinderen te laag stonden op de prioriteitenlijst. Slob onderstreepte dat sluiting van scholen voor hem alleen aan de orde kon zijn als uiterste noodmaatregel. Toch gebeurde het drie keer. Bij de eerste sluiting liep de spanning al snel hoog op. Vanuit scholen en besturen kwam het signaal dat men, linksom of rechtsom, zelf dicht zou gaan. Ook vanuit de medische wereld werd nadrukkelijk op sluiting aangedrongen. Dan houdt de rek ergens op, zo viel tussen de regels door wel te horen.
Ook scholieren sloegen alarm over de gevolgen
Vooral de sluiting vlak voor kerst zat Slob dwars. Die ingreep verstoorde lessen, activiteiten en afrondingen op scholen, en kwam bovendien op een moment waarop de onrust toch al groot was. Slob verklaarde dat hij via appverkeer merkte dat deze stap vanuit het kabinet sterk werd doorgeduwd, tegen zijn eigen voorkeur in. Uiteindelijk stemde hij in, mede doordat er in het onderwijsveld breed zorg leefde en de omikronvariant veel onzekerheid opriep.
LAKS voorzitter Nienke Luijckx vertelde dat jongeren kampten met eenzaamheid, somberheid en een gevoel van uitzichtloosheid. Sommige berichten die haar bereikten gingen over depressieve klachten, eetstoornissen en zelfs suïcidale gedachten. Haar conclusie was pijnlijk, maar duidelijk: medische adviezen waren leidend, terwijl de leefwereld van scholieren geregeld naar de achtergrond schoof.
De onderwijsverhoren zijn nu afgerond.
Er zijn bij dit artikel nog geen reacties geplaatst